Γουέστερν

Με την τρίτη ταινία της Γουέστερν, η Βαλέσκα Γκρίζεμπαχ (με συμμετοχή στο σενάριο του Τόνι Έρντμαν της Μάρεν Άντε, η οποία εδώ εκτελεί χρέη παραγωγού) επιχειρεί ένα ευφυές ταξίδι στην καρδιά της σημερινής Ευρώπης και του κυρίαρχου ρόλου της Γερμανίας μέσα από την ιστορία μιας ομάδας Γερμανών εργατών που αναλαμβάνουν ένα έργο στα ελληνο-βουλγαρικά σύνορα και σύντομα βλέπουν την ένταση με τους ντόπιους να ανεβαίνει καθώς η Ιστορία και το παρελθόν ρίχνουν τη δική τους σκιά στο σήμερα. Παίζοντας πανέξυπνα με τους κώδικες του αμερικανικού γουέστερν με τα Βαλκάνια να παίζουν το ρόλο μιας νέας «Άγριας Ανατολής» και με όχημα το υπαρξιακό ταξίδι του κεντρικού μοναχικού ήρωά της Μάινχαρντ, η Γκρίζεμπαχ καταθέτει όχι μόνο ένα σχόλιο για το αβέβαιο μέλλον της Γηραιάς Ηπείρου που μοιάζει διαιρεμένη όσο ποτέ άλλοτε, αλλά και μια συγκινητική ιστορία για την ανθρώπινη ανάγκη να ανήκουμε κάπου.

Η ταινία έκανε την Παγκόσμια Πρεμιέρα της στο τμήμα Un Certain Regard του Φεστιβάλ Καννών αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές, συνέχισε τη φεστιβαλική πορεία της στα φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι, του Μονάχου, του Τορόντο, της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου, ενώ κέρδισε το Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ της Σεβίλλης, το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ New Horizons της Πολωνίας όπως επίσης και το Βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών (Fipresci), το οποίο κέρδισε επιπλέον και στο Φεστιβάλ Motovun της Κροατίας. Το εκλεκτικό Φεστιβάλ Βιέννης Viennale της έδωσε carte blanche για να επιλέξει ορισμένες αγαπημένες της ταινίες ενώ παρουσίασε και αφιέρωμα στο έργο της.

Ταυτόχρονα, το Γουέστερν βρέθηκε ανάμεσα στις τρεις φιναλίστ για το Βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και θα βγει στις αίθουσες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη στις 28 Δεκεμβρίου.

Διαβάστε   Ο "Χιονάνθρωπος" του Οκτώβρη

Έγραψαν για την ταινία:

«Δεν υπάρχουν άμαξες και καουμπόηδες σε αυτό το οξυδερκές δράμα πολιτισμικών συγκρούσεων στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα μεταξύ ντόπιων και νεοφερμένων Γερμανών εργατών, ωστόσο το πνεύμα του Τζον Φορντ είναι εδώ. Η Μάρεν Άντε είναι ανάμεσα στους παραγωγούς της ταινίας, αλλά ακόμα κι αν δεν ήταν, το Γουέστερν λειτουργεί ως ένας εντυπωσιακός συνοδοιπόρος του Τόνι Έρντμαν. Παρόλο που οι δύο ταινίες είναι διαφορετικές ως προς τη σκηνοθεσία και την πλοκή, και οι δύο εξετάζουν την παρουσία γερμανικών εταιρειών στην Ανατολική Ευρώπη εστιάζοντας στις πολιτικές και πολιτιστικές διχόνοιες που έχουν επιφέρει. Χωρίς να κάνει πολιτικές δηλώσεις αλλά δίνοντας τον πρώτο λόγο στις συναισθηματικές συγκρούσεις και την αδυναμία επικοινωνίας μεταξύ των ηρώων, το Γουέστερν θα μπορούσε να θεωρηθεί μια αντανάκλαση της εύθραυστης κατάστασης στην οποία βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Ένωση  σήμερα, αν και ταυτόχρονα πολλές από τις προσωπικές διαμάχες των χαρακτήρων υποκρύπτουν και έναν πιο γενικευμένο φόβο για τον άλλον, τον διαφορετικό από εμάς». Variety

«Ο άσος στο μανίκι της σκηνοθέτιδας είναι ο πρωταγωνιστής Νόιμαν, ο οποίος με το σκληροτράχηλο πρόσωπο του, το τυπικό γερμανικό μουστάκι και τους κύκλους γύρω από τα μελαγχολικά μάτια του, δεν αφήνει την κάμερα να φύγει από κοντά του ακόμα κι όταν είναι σιωπηλός. Πραγματικά, αν και δεν μοιάζουν φυσιογνωμικά κάποιες στιγμές θα μπορούσε να είναι ο ξάδερφος του Κλιντ Ίστγουντ». Hollywood Reporter

 

«Ένα συγκλονιστικό υπαρξιακό ταξίδι με γενναιοδωρία και σπάνια ειλικρίνεια». Sight and Sound

 

«Μια ευφυής μοντέρνα ιστορία για τη σημερινή Ευρώπη» Libération

 

«Ένας Γερμανός ξεχωρίζει ολοένα και περισσότερο, ως ο μοναχικός ήρωας, σε μια ιστορία που τη νιώθεις οικεία όπως μια ταινία του Τζον Φορντ, και μάλιστα μία που εστιάζει στη δυσαρέσκεια και την αποξένωση που επικρατεί στη σύγχρονη Ευρώπη. Η Γκρίζεμπαχ έχει ταλέντο στο να δημιουργεί ατμόσφαιρα και αίσθηση του τόπου και των προσώπων που τα έχει σμιλέψει ο χρόνος». Manohla Dargis New York Times

Διαβάστε   Ο Θάνατος του Στάλιν

 

«Η Γκρίζεμπαχ αφήνει έξυπνα τις σχέσεις των χαρακτήρων να αναπτυχθούν οργανικά αντί να τους χρησιμοποιήσει σαν σύμβολα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, χτίζοντας κάτι πολύ περισσότερο υπαινικτικό και ανοιχτό σε ερμηνείες». Reverse Shot

 

«Λεπτό το λεπτό, το Γουέστερν αποδεικνύει ότι είναι λιγότερο μια οικονομική αλληγορία και περισσότερο μια ιστορία για ένα στωικό άνθρωπο, αβέβαιο για τη θέση του στον κόσμο. Κατά τη διάρκεια της ταινίας, ένας ντόπιος ρωτάει τον Μάινχαρτ «Τι ψάχνεις εδώ;». Όμως, δεν έχει πλέον απάντηση. Το Γουέστερν τελειώνει με μια αναφορά στην τελική σκηνή του Beau Travail, αλλά εκεί που η Κλερ Ντενί πρόσφερε την κάθαρση για τον ήρωα της μέσω του χορού, η Γκρίζεμπαχ δεν προχωράει σε κάτι ανάλογο. Ο πρωταγωνιστής της δεν ανακηρύσσεται ο ήρωας ενός ξένου τόπου».  Filmmaker

 

«Με μια υπέροχα συγκρατημένη σκηνοθεσία, η Γκρίζεμπαχ ζωντανεύει αυτό το μοντέρνο σενάριο και οριοθετεί τους τρόπους με τους οποίους η εξουσία και τα προνόμια έρχονται υποσυνείδητα στην επιφάνεια, μετατρέποντας μια πρωτοβουλία για την κατασκευή υποδομών σε μια σύγκρουση πολιτισμών». Slant magazine