Το τρένο της μεγάλης ταξικής φυγής

Του Νίκου Αρτινού
Το έτος 2031 μ.Χ., μετά από ένα αποτυχημένο πείραμα, για να ανακοπεί το φαινόμενο της υπερθέρμανσης του πλανήτη, μια νέα εποχή παγετώνων έχει εξοντώσει σχεδόν κάθε ζωντανό οργανισμό πάνω στη Γη. Οι μόνοι επιζήσαντες είναι οι ταξιδιώτες του Snowpiercer, ενός τρένου με κινητήρα αέναης κίνησης. Οι επιβαίνοντες της «οικονομικής θέσης», μη μπορώντας να ανεχθούν πλέον τις κακές συνθήκες διαβίωσης, επαναστατούν και επιχειρούν να πάρουν τον έλεγχο του κινητήρα που η ελίτ της «πρώτης θέσης» θεωρεί «ιερό».
Μια εξαιρετική αριστουργηματική ταινία διαειδολογικού κινηματογράφου. Ταινία επιστημονικής  φαντασίας, ταινία δράσης, ταινία μηνυμάτων, ταινία αγωνίας, ταινία μελέτης χαρακτήρων- ακόμα και γουέστερν-και άλλα πολλά. Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι εξαιρετικές, με επικεφαλής τους Σονγκ Καγκ Χο, Κρις Έβανς και Τίλντα Σούιντον. Η μουσική του Μάρκο Μπελτράμι συνοδεύει με έμπνευση όλα τα παραπάνω. Ένα σπουδαίο μείγμα από τον Τζουν-Χο Μπονγκ, ένα Κορεάτη σκηνοθέτη που έχει γυρίσει στη χώρα του, τα αριστουργήματα «Ο επισκέπτης» και «Μητέρα». Ο κορεατικός κινηματογράφος βρίσκεται σε άλλο σύμπαν και καλώ τους αναγνώστες να τον ανακαλύψουν.
Το «Snowpiercer» είναι όλα αυτά που ανέφερα. Εξαιρετικά πυκνά δομημένο σενάριο χωρίς κενά και αντιφάσεις, που περιγράφει μια Οκτωβριανή Επανάσταση, κάπου-κάποτε στο μέλλον. Οι επιβάτες των πίσω βαγονιών, οι προλετάριοι που «δεν έχουν να χάσουν τίποτα, παρά μόνο τις αλυσίδες τους» και την μίζερη-από την εκμετάλλευση της άρχουσας τάξης-ύπαρξή τους, επαναστατούν και προσπαθούν να καταλάβουν τα μπροστινά βαγόνια, όπου βρίσκεται η μηχανή.  Τι οδήγησε τους προλετάριους του «Snowpiercer» στην επανάσταση; Μα η συνειδητοποίηση της κατάστασης τους. Οι συμβολισμοί και οι αλληγορίες «βγάζουν» μάτια. Οι εξαθλιωμένοι επιβάτες συνειδητοποιούν, ότι η επανάσταση είναι ο μόνος δρόμος για να ανακτήσουν-καταρχάς- την αξιοπρέπεια τους. Την ανθρωπιά τους. Και αυτό συμβαίνει επειδή δεν έχουν να χάσουν τίποτα άλλο, παρά μόνο, τη μίζερη ζωή τους. Οι καπιταλιστές (κατέχουν τα μέσα παραγωγής και την αέναη ενέργεια που κινεί  τρένο) είναι ξοφλημένοι, όταν οι παρίες συνειδητοποιούν την δύναμή τους και παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους. Το καλά οργανωμένο σχέδιο θυμίζει αυτό του Λένιν που ανέτρεψε τα πάντα στην τσαρική Ρωσία των αρχών του εικοστού αιώνα. Το «Snowpiercer», από κλειστοφοβικό κάτεργο, μετατρέπεται σε ένα ανεξέλεγκτο τρένο  λυτρωτικής ταξικής φυγής.
Αναπόφευκτα -και, αρκούντως συνειρμικά-το «Snowpiercer» μου θυμίζει το «τρένο της αλλαγής» του Ανδρέα Γ. Παπανδρέου του 1981, που οδήγησε στον «Τιτανικό» του Γεωργίου Α. Παπανδρέου του 2010. Μόνο που το «Snowpiercer»  δεν έχει καμιά σχέση με το «μυστήριο τρένο» που είναι η Ελλάδα. Και αυτό γιατί οι Έλληνες παρίες επιβάτες δεν έχουν καμία σχέση με τους παρίες επιβάτες του «Snowpiercer». Οι περισσότεροι από αυτούς νομίζουν ότι είναι βολεμένοι, είναι φοβισμένοι για το αβέβαιο μέλλον και- το πιο σημαντικό-νομίζουν ότι έχουν κάτι να χάσουν. Να χάσουν, τί;  Μα, τα λιγοστά και βρώμικα  αποφάγια (λέγε με «κοινωνικό μέρισμα»),  που απομένουν, καθώς οι «πράσινοι και γαλάζιοι» οδηγοί του τρένου «τρώνε» τα δάνεια, ενώ παραμυθιάζουν τους επιβάτες του «Τιτανικού»  με διάφορα «Ζάπεια» (1, 2 &3), εκτελώντας, ταυτόχρονα, περίτεχνες κωλοτούμπες επαναδιαπραγμάτευσης.  Όταν, λοιπόν, πρόκειται να χάσεις τέτοιο «μεζέ» (ξανάλεγε με «κοινωνικό μέρισμα»), τότε δεν υπάρχει λόγος να επαναστατήσεις. Κάθεσαι στα δανεικά αυγουλάκια σου και περιμένεις να αναπαράξεις-διά των παιδιών σου- την μίζερη, αναξιοπρεπή και εξαθλιωμένη ζωή σου ….

Σχετικά Θέματα

Διαβάστε   3:10 to Yuma: γουέστερν όπως παλιά...