Οι θεματικές προβολές του CineDogs στον Απόλλωνα, τον θερινό κινηματογράφο της Θεσσαλονίκης, με τίτλο «Could the 90s be any cooler?», συνεχίζονται την Τετάρτη 8 Ιουλίου, με το απολαυστικό Falling Down (1993) του Τζόελ Σουμάχερ, στο οποίο ο Μάικλ Ντάγκλας παραδίδει μια γενναία ερμηνεία, σε έναν κόντρα ρόλο καριέρας.
Η προβολή του Falling Down εντάσσεται στην ενότητα του Ιουλίου «Ιστορίες της πόλης» (Urban Tales) και θα δώσει τη σκυτάλη στο αξέχαστο Smoke (1995) των Γουέιν Γουάνγκ και Πολ Όστερ, την Πέμπτη 16 Ιουλίου (22:30). Οι «Βραδιές CineDogs στον Απόλλωνα» θα συνεχιστούν μέχρι και τις αρχές Οκτωβρίου, δίνοντας στο κοινό την ευκαιρία να παρακολουθήσει στη μεγάλη οθόνη και κάτω από τα αστέρια ορισμένα από τα σπουδαιότερα αριστουργήματα της συναρπαστικής κινηματογραφικής δεκαετίας του 1990.
Το Falling Down, που είχε πολώσει και διχάσει το κοινό την εποχή που κυκλοφόρησε (στη Νότια Κορέα, μάλιστα, δεν προβλήθηκε ποτέ, μέσα σε κλίμα απειλών για μποϊκοτάζ της Warner Bros από την κορεατική αγορά) ξεδιπλώνεται ως ένα μοναχικό οδοιπορικό προς το χάος και την κατάρρευση, σε ένα Λος Άντζελες που φλέγεται όχι μόνο από τον ακραίο καύσωνα αλλά και από τις ακραίες φυλετικές-κοινωνικές εντάσεις — ένας τόπος στερημένος από πυξίδα και προσανατολισμό, έτοιμος να παραδοθεί στην τρέλα και στη βία.
Ο Μάικλ Ντάγκλας, μακριά από το πρότυπο του γοητευτικού εραστή που τον συνόδευε για πολλά χρόνια, ενσαρκώνει έναν αποκαμωμένο ήρωα, παρωχημένο και ξεπερασμένο από την εποχή του, αλλά και απόλυτα κυριευμένο από μια βασανιστική θλίψη και απορία. Στην πραγματικότητα, ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Μάικλ Ντάγκλας απέχει γαλαξίες ολόκληρους από το πρότυπο του αυτόκλητου vigilante. Ένα σκέτο ναυάγιο της ζωής, διασχίζει το φλεγόμενο και εκρηκτικό Λος Άντζελες από τη μία άκρη στην άλλη, πασχίζοντας να βρει απαντήσεις και νόημα για έναν θαυμαστό καινούργιο κόσμο που ο ίδιος αδυνατεί να καταλάβει έστω και στο ελάχιστο.
Την ίδια στιγμή, ο Ρόμπερτ Ντιβάλ, στον ρόλο ενός σχεδόν συνταξιούχου αστυνομικού που βιώνει διαρκή υποτίμηση στη δουλειά και στο σπίτι του, εμφανίζεται σταδιακά στο προσκήνιο ως ο έτερος πόλος της ταινίας. Σαν μια φωτεινή όψη του ίδιου νομίσματος: απέναντι στις διαρκείς απογοητεύσεις της ζωής εκείνος θα επιλέξει να σώσει ό,τι μπορεί και αξίζει να σωθεί, αλλά και να αφήσει πίσω του ό,τι δεν γίνεται να αλλάξει.
Ένα ποδαράτο και κάθιδρο road movie για το υπαρξιακό άγχος της αστικής μητρόπολης, την υφέρπουσα white male paranoia μιας ολόκληρης εποχής, τη μοναξιά που ξεπροβάλλει μόλις καταρρεύσουν όλες οι βεβαιότητες.